ناگفته بهتر است

نوشتن برايم سخت شده و چيز تازه اي براي گفتن ندارم. سررشتهء نوشته ها از دستم در رفته است. نمي دانم ناراحتي فصلي است يا درد ِ مزمن. کم، کم از ياد مي روم و خود خبر ندارم.
چقدر اينگونه وبلاگنويسي دلچسب تر است. نگراني کمتري داري. هر چه دوست داري مي نويسي، شايد اينطوري کمتر دچار خودسانسوري بشوم و هر چه دلم مي خواهد از ته دل بر سر اين زمين و زمانه فرياد بزنم.

دنياي وبلاگنويسي هم عالمي دارد.